EGUZKILOREA
Ez da harritzekoa landare honen jatorriaz hitz egiten duten istorioak aurkitzea, landarea bere ingurunetik erauzi eta gurekin eraman nahi dugula justifikatuz, denen aurrean erakusteko.
Bertan, ondo bereizitako bi zati aurkitzen ditugu: bere hosto arantzadunak eta urrezko lorea, EGUZKI astroaren irudikapena bera, zeinengandik bizi irauteko beti egon baikara.
Inspirazioak, beti begiratzen dugun begietan oinarriturik, defentsa-kontakizunak eman zizkigun (bere pintxoei erreparatuz), baita istorio argitsuagoak ere, bere urrezko lorea bezala.
Elezahar horiek gutxi gorabehera ilunak edo itxaropentsuak diren garaietan kokatzen gaituzte; beldur- edo hazkunde-garaietan.
Ni istorio horietako batekin geratu naiz, oso aspaldikoa, AMALURRA, geure unibertsoaren babesle eta erdigune bezala ikusten genuenekoa.
Fabulak argi eta garbi erakusten du gizakien beldurra; baldintza hori guregan onartzen du eta konponbidea kontzientzian eta gertuko naturan bilatzen du. Horrela, sinbolo baten bidez, arazoa desegitea lortzen du. Horrela, sinbolo baten bidez, arazoa desegitea lortzen du.
Istorio sinplea da, bigarren asmorik gabea, ondorengo interpretazio lausoagoen aurrekoa, ilunpetan oinarritua eta ez argian.